Dodenherdenking 4 mei

Het gave Nederland


Nederland, vrij mooi Nederland. Wat zijn we toch allemaal aan het doen? We hebben vrijheid van godsdienst, vrijheid van seksuele geaardheid, gelijkheid van man en vrouw, gelijkheid van ras. Als je dit zo leest dan is Nederland toch echt, zoals minister president Mark Rutte zegt, een gaaf land.

Bevrijding Nederland 2e wereldoorlog

Zo gaaf is het echter niet altijd geweest. Van 1940 tot 1945 was Nederland geen vrij mooi Nederland. Toen was Nederland bezet door onze Oosterburen Duitsland. Nazi-Duistland wel te verstaan. 5 jaren van oorlog, honger, onzekerheid, vluchten, schuilen en noem het maar op. Gelukkig kunnen we sinds 5 mei 1945 weer opgelucht ademhalen. De geallieerden (Verenigd Koningkrijg, China, Canada, Verenigde Staten en de Sovjet-Unie)  brachten vrijheid terug naar Nederland en op 5 mei gaf de Duitse hoofdcommandant Johannes Blaskowitz zich over aan de Canadese generaal Charles Foulkes. Dit in aanwezigheid van onze Prins Bernhard die toen hoofdcommandant de Nederlandse Binnenlandse Strijdkrachten vertegenwoordigde.

Nationale dodenherdenking

Kortom onze vrijheid vieren we sinds 1945 op 5 mei. We kennen echter ook een moment van rust en bezinning om de gruwelijkheden van de tweede wereldoorlog de herdenken. Dit gebeurt op 4 mei. Elk jaar op 4 mei is in Nederland de Nationale Dodenherdenking.

Tijdens de dodenherdenking herdenken we de Nederlandse slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog. Dit was in ieder geval zo tot 1961. Sinds 1961 herdenken we ook de aangepast om ook de slachtoffers te herdenken van andere militaire conflicten zoals het conflict in Nederlands-Indië toen de Republiek Indonesia is ontstaan en herdenken we de slachtoffers van de vredesoperaties zoals in Libanon, Bosnië en Afghanistan.

Zieligheidsyndroom

Sinds de Tweede Wereldoorlog staan 4 en 5 mei dus in het teken van herdenken en het vieren van onze vrijheid. De Nederlandse slachtoffers en de Nederlandse herwonnen vrijheid. Tot dusver is alles prima. Maar Nederland zou Nederland niet zijn als er niet ook een paar gekkies bij zouden zitten. Gekkies die zelfs deze 2 dagen willen besmeuren. Want laten we vooral niet vergeten dat we in Nederland een beetje last hebben van het zieligheidsyndroom.

Wij hebben onze eigen Rikko Voorberg, een Nederlandse gekkie. Want wat wil Rikko Voorberg? Die wil dat we op 4 mei niet enkel de slachtoffers herdenken van de oorlog die hier heeft plaatsgevonde, nee, dat zou te eenvoudig zijn. We moeten namelijk stilstaan bij de mensen die het leven gelaten hebben tijdens de grote overtocht over het beloofde land, Europa. Want, zo stelt gekkie Rikko Voorberg, moeten we stilstaan bij die slachtoffers die wij, bedoelde of onbedoeld, zelf maken. Helaas is dit geen grap! Op 4 mei staan er namelijk 3000 papieren witte kruizen op het Rembrandtplein in Amsterdam waar ze dus niet stilstaan bij de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en de slachtoffers die we sinds 1961 ook herdenken, nee, men gaat bootvluchtelingen herdenken. Mensen die, met gevaar voor eigen leven, de overtocht maken naar Europa.

Laat 4 mei voor wat het is

Een herdenking voor alle slachtoffers uit andere oorlogen is prima. Dus op zich zou je dan zeggen dat Rikko Voorberg wel een punt heeft. Maar niet op 4 mei! Het hele jaar door kunnen we hier een herdenking voor organiseren, dan kunnen we 4 mei gewoon doen waarvoor het bedoeld is. Herdenken van de slachtoffers die hebben gestreden voor de vrijheid van Nederland en voor de vrijheid van andere oorlogsgebieden. Nederlanders herdenken die hun eigen leven hebben gegeven zodat wij nu deze discussie überhaupt kunnen voeren.


Het moet toch niet gekker worden.

Reacties